FANDOM


Polacy w Cesarstwie Bizantyjskim - grupa około 300 tysięcy obywateli cesarstwa rzymskiego o narodowości polskiej. Do tej grupy czasami zalicza się dużo mniejszą, bo dwudziestotysięczną populację Ślązaków w cesarstwie. Posługują się dialektem języka polskiego z zapożyczeniami z greki. Najbardziej znaną społecznością polską stanowi populacja Nowego Miasta Cesarskiego pod Konstantynopolem.

Historia Edytuj

Pierwsze większe grupy Polaków przybyły na terytorium cesarstwa w ramach akcji kolonizacji Anatolii pod koniec XV wieku. Byli to w większości chłopi z Mazowsza i Wielkopolski. Do XVII wieku na tereny rzymskie przybywały małe grupki i pojedyncze jednostki (np. Jan Mielies). W 1673 cesarz Jan X Jakub poprosił o przetransportowanie pod Konstantynopol grupę polskich wieśniaków. Pierwsze społeczności przybyły do Konstantynopola w 1678. Założyli oni w pobliżu stolicy, za pozwoleniem cesarza, miejscowość, która została nazwana Nowe Miasto Cesarskie (Neapol Cesarski). Na początku istnienia, miasto to liczyło sobie około 12 tysięcy Polaków oraz 500 Ślązaków i paru Czechów i Węgrów, więc od razu stało się swoistą enklawą polskiej kultury na rzymskiej ziemi. Od tego czasu do 1900 roku na tereny cesarstwa przybyło około 150 tysięcy polskich obywateli.

Po wojnie śląskiej udział ten wzrósł o 10 tysięcy Polaków ze Śląska.

Znani Polacy z cesarstwa Edytuj

Jan Mielies - admirał, podróżnik, odkrywca

Michael Skirgiello (Michał Skirgiełło) - minister finansów w rządzie Envera Hodży (1926-1929)

Petros Tsiechanou (Piotr Ciechanowski) - zarządca Aleksandrii w latach 1865-1874

Romanos Visniefski (Roman Wiśniewski) - doradca cesarza w latach 1891-1903, profesor Uniwersytetu Smyrneńskiego
Narody zamieszkujące Cesarstwo Rzymian
od 10 milionów GrecyAsyryjczycySyryjczycyKoptowieOrmianieItalijczycySłowianie
do 10 milionów GrieszePolacyBerberowieArabowieTuaregowieGruziniTatarzy