FANDOM


Maksymilian I
Maksymiliands
{{{caption1}}}
Cesarz Rzymian
Okres panowania 1453-1460
Poprzednik Konstantyn XI
Następca Jan IX Jakub
Dane biograficzne
Dynastia Maksymiliańska d'Comche
Data i miejsce
urodzenia
1415
Synopa
Data i miejsce
śmierci
lipiec 1460
Angora
Ojciec Jan Maksymilian
Matka Eleonora Andegaweńska
Żona Joanna Komnenos
Dzieci Jan IX Jakub, Jerzy, Michał, Grzegorz, Joanna
 
Maksymilian d'Comche (ur. 1415 zm. 1460) - despota Synopy i Pontu w latach 1444-1453 i cesarz bizantyjski 1453-1460. Syn Jana Maksymiliana, obrońca Konstantynopola.

Panowanie w Paflagonii Edytuj

Księciem został 14 grudnia 1444 po śmierci ojca. W młodości uczył się sztuki wojennej, a pierwszą batalię stoczył pod Amastris z Turkami, którą zalicza się do trwającej w latach 1443-1452 wojny paflogońsko-tureckiej. Z początku konflikt szedł pomyślnie dla młodego despoty, wszystko się zmieniło kiedy siły Halila Paszy dzięki podstępowi zwabiły i zdziesiątkowały armię Maksymiliana pod Germanikopolis. Armia szybko przegrupowała się w okolicy Kastra Komnenon. Tam został jej zadany ostateczny cios. Następnie Maksymilian z grupką żołnierzy udali się bronić Synopy. Po 2 miesiącach oblężenia 13 listopada 1452 twierdza upadła. Despota uciekł z rodziną na genueńskim statku do Galaty.

Panowanie w cesarstwie Edytuj

Na początku grudnia przybył do kolonii. Cesarstwo po śmierci Konstantyna pod Nikomedią znajdowało się w okropnej sytuacji. Skarbiec był pusty, a nad miastem wisiała groźba oblężenia tureckiego.

Lud obwołał Maksymiliana basileusem, gdyż uznano, że dzięki jego doświadczeniem w walce z Turkami pomogą w obronie miasta. Zastrzeżenia budziło to, że był Łacinnikiem. Megaduks Notaras stwierdził: "Lepiej ujrzeć w mieście turecki turban niż łacińską koronę". Cesarz jednak obiecał poparcie kandydatury Gennadiusza na patriarchę oraz wychowanie syna Jana Jakuba w prawosławiu, sam jednak nie porzucił katolicyzmu. Koronowany został w Hagii Sofii 8 stycznia.

Maksymilian od początku szukał wsparcia u państw zachodnich. Udało mu się sprowadzić 1500 Wenecjan, 1200 Genueńczyków, 900 Kreteńczyków oraz 2000 żołnierzy z innych krajów, zorganizował również obronę składającą się z Rzymian (około 5000 ze stolicy i 6000 z Morei). Uzyskał pomoc od megaduksa, która umożliwiła mu zakup broni palnej oraz wzmocnienie fortyfikacji.

Flota składała się z 60 statków, część zakupiona przez szlachtę, a część należącą do Genui.

Armia turecka pod wodzą Murada II licząca około 60 tysięcy żołnierzy podeszła pod miasto w połowie marca. Inżynierowie rozpoczęli budowanie machin oblężniczych. 10 kwietnia Konstantynopol został zablokowany, a pięć dni później rozpoczął się ostrzał miasta mniejszą artylerią, natomiast 24 kwietnia ustawiona dwa działa, jedno naprzeciwko bramy św. Romana, drugą w pobliżu pałacu w Blachernach. Pomimo długiego czasu ładowania zdołały wyrządzić szkody w murze. Jednak w nocy z 8 na 9 maja doszło do eksplozji prochu tureckiego, który prawdopodobnie był wywołany przez obrońców, którym, zgodnie z popularną legendą, miał dowodzić sam basileus. To drastycznie zmieniło sytuacje, Turcy postanowili poczekać, aż skończą się zapasy żywności w mieście.

15 maja część floty oblegających zostało zniszczonych, bądź przejętych przez obrońców. Obie strony były już wyczerpane, jednak Murad chciał zdobyć miasto. Rozpoczął dwutygodniowe przygotowania do ostatniego szturmu na miasto. Postanowiono skupić główne siły tureckie w dolinie Likosu. Maksymilian przewidując ruch wroga zarządził doraźną odbudowę muru i postawieniem tam straży złożonej z najlepszych żołnierzy.

Dzień przed planowanym szturmem był dla obu stron czasem odpoczynku i modlitwy. W nocy z 28 na 29 maja rozpoczął się ostrzał, który nękał janczarów. W godzinach rannych szturm zaczęli Anatolijczycy, którzy szybko wycofali się zdziesiątkowani przez broń palną. Kolejną próbę podjęli janczarzy, których do walki poprowadził sam sułtan. W początkowej fazie starcia wydawało się, że Turcy przebiją się przez obrońców, jednak Murad został trafiony odłamkiem, bądź też kulą i zginął, przez co w szeregach oblegających zapanowała panika, którą wykorzystali Rzymianie i urządzili wypad. Po śmierci sułtana atakujący rozpoczęli odwrót, duża część zginęła lub wpadła w niewolę.

Maksymilian widząc słabość wrogów postanowił wykorzystać tę okazję do odbicia przynajmniej części terytoriów zagarniętych przez Turków. Jego priorytetem było odbudowanie murów miejskich, częściowo uszkodzonych, na ten cel uzyskał pieniądze u możnych. Zaczął również przygotowywać się do wyprawy.

W połowie lipca odbił Mesembrię i Galipoli. W sierpniu Rzymianie oblegli Adrianopol i Saloniki, a od strony Peloponezu wkroczyli do Epiru i Tesalii. Następnie przy pomocy floty wkroczyli do Smyrny i rozpoczęli kampanię w Azji. W przeciągu pięciu lat odzyskano większą część Anatolii. W między czasie doszło do ustanowienia władztwa rzymskiego w Bułgarii i Serbii.

Maksymilian zginął podczas oblężenia Angory, kiedy podczas szturmu został trafiony strzałą w głowę. Po zdobyciu miasta znaleziono jego ciało leżące na gruzach muru. Dowództwo nad armią objął jego zaufany doradca, jeszcze z czasów jego panowania w Synopie, Teodor z Salonik, który został regentem.
Maximilianos

Pomnik cesarza w Synopie

Rodzina Edytuj

Był synem Jana Maksymiliana Comche i Eleonory Andegawańskiej.

Miał żonę Joanne Komnenos z którą miał pięcioro dzieci:

- Jana Jakuba (1452 - 1480) Cesarz Bizantyjski

- Jerzy (1452 - 1520) bliźniak Jana Jakuba, Regent jego syna Franciszka I

- Michał (1454 - 1480) Książę Apulii

- Grzegorz (1457 - 1482) Książę Bolonii

- Joanna (1459 - 1492) Królowa Burgundzka
Cesarze Rzymscy od 1453
1453-1652: Maksymilian IJan IX JakubFranciszek IJakubPiotrMikołaj
1652-1805: StefanJan X JakubKosma IGrzegorzZenon II
1805-dzisiaj: Kosma IIAleksy VIFranciszek IIMarcinZenon IIIJan XI KrzysztofMichał XKonstantyn XIIMichał XIAlbertKleofas